tag:blogger.com,1999:blog-22243746433353911132011-09-30T03:48:39.971-07:00maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.comBlogger201100tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-52412287228552308392011-01-01T07:35:00.000-08:002011-01-01T07:36:14.415-08:00ခ်စ္သူ႔အၿပံဳးထဲမွာ<br />ျဖဴစင္တဲ့ႏွလံုးသားနဲ႔<br />ရုိးသားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားတြရွိတယ္။<br />ခ်စ္သူ႔အၿပံဳးထဲမွာ<br />ခ်ဳိသာတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔<br />ေႏြးေထြးတဲ့ ၾကင္နာျခင္းေတြရွိတယ္။<br />ခ်စ္သူ႔အၿပံဳးထဲမွာ<br />ဂရုစုိက္မႈအျပည့္နဲ႔<br />ႏူးညံ့တဲ့အထိအေတြ႕ေတြရွိတယ္။<br />ခ်စ္သူ႔အၿပံဳးထဲမွာ<br />တစ္သက္စာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔<br />ေနာက္ျပန္မဆုတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိတယ္။<br />ခ်စ္သူ႔အၿပံဳးထဲမွာ သံေဃာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႔နဲ႔<br />တြယ္ၿငိေနတဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားရွိတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-5241228722855230839?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-33785515635759722802010-10-23T03:13:00.000-07:002010-10-23T03:16:52.491-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/TMK2BD4R3hI/AAAAAAAAAB4/aRKpwAlbL1w/s1600/q.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/TMK2BD4R3hI/AAAAAAAAAB4/aRKpwAlbL1w/s320/q.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5531183421701873170" /></a><br />ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့<br />စကားေလးႏွစ္ခြန္းကုိေျပာဖုိ႕<br />နင့္ႏႈတ္ခမ္းက ဆြံ႕အမယ္မွန္း<br />ငါမသိခဲ့ဘူး..<br />ေကာင္မေလးရယ္..<br />ကမၻာဦးအစက <br />ဘာမွနားမလည္တဲ့….<br />အာဒံရဲ႕ခ်စ္သူ <br />ဧ၀ကေတာင္ အာဒံကုိခ်စ္တယ္လို႕<br />ႏႈတ္ကမေျပာခဲ့ေပမယ့္…<br />အမူအရာေတြနဲ႕ျပခဲ့ေသးတယ္ေလ..<br />နင္ကေတာ့…<br />င့ါကုိ….<br />ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့အမူအရာေလးေတာင္<br />မျပခဲ့ပါလား…<br />ေကာင္မေလးရယ္<br />မခ်စ္ႏုိင္ရင္ေနပါ..<br />မလွည့္စားပါနဲ႕….<br />နင့္ရဲ႕အေယာင္ေဆာင္ၾကင္နာမႈေတြက<br />ငါ့အတြက္ေတာ့…<br />နာၾကင္မႈေတြပဲျဖစ္ေစလို႕ပါ…..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-3378551563575972280?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-87698673105913271182010-06-20T00:08:00.000-07:002010-06-20T00:09:30.288-07:00တစ္ဖက္သက္<br />င့ါရဲ႕ရင္ခုန္သံေတြကုိ<br />နင္ၾကားမွာပါ...<br />တစ္ဖက္သတ္<br />င့ါရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေတြကုိ<br />နင္သိမွာပါ.....<br />တစ္ဖက္သတ္<br />နင့္အတြက္င့ါရဲ႕<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္းေတြကုိ<br />နင္ျမင္ႏိုင္မွာပါ..<br />တစ္ဖက္သက္ရင္ခုန္ျခင္းေတြကုိ<br />တစ္ဖက္သက္ရင္ခုန္ဖူးသူေတြမွ<br />သိၾကတာပါ....<br />နင့္အတြက္<br />င့ါရဲ႕ရင္ခုန္ျခင္းေတြကေတာ့<br />တစ္ဘ၀စာအတြက္ဆိုတာ<br />ခ်စ္ေသာနင္သိပါေစ........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-8769867310591327118?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-15456664678337266572010-06-15T07:02:00.000-07:002010-06-15T07:19:45.525-07:00ေနာက္ဆံုးေသာႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္မွာ<br />ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕<br />မ်က္၀န္းေတြဆီမွာ..<br />မ်က္ရည္မိုးေတြရြာသြန္းလုိ႔ေပ့ါ...<br />ငါအရမ္းခ်စ္ရဲ႕သားနဲ႕<br />စြန္႕လႊတ္လိုက္ရမွာကုိ <br />၀မ္းနည္းဆံုးအရာပါ..<br />ငါတုိ႕ႏွစ္ေယာက္က<br />မခ်စ္လို႔လမ္းခြဲခဲ့တာမွ<br />မဟုတ္ပဲဟာ...<br />ခ်စ္ရဲ႕သားနဲ႕ လမ္းခြဲခဲ့ၾကတာပါ...<br />အနာျပီးအနာ<br /> ဒဏ္ရာျပီးဒဏ္ရာဆိုေတာ႕<br /> တစ္ခါတစ္ခါ<br /> ေက်ာခိုင္းထားခ်င္ျပီ။<br />အခုေတာ့လည္း..<br />ပံုမွန္အခ်ိန္ေရာက္ရင္..<br />ဖုန္းနားမွာပဲထုိင္ေနမိတယ္...<br />ဖုန္းေလးကေတာ့ <br />အထီးက်န္လို႕ေနခဲ့ၿပီေပ့ါ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-1545666467833726657?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-41526412381097315712010-05-22T09:24:00.000-07:002010-05-22T09:27:10.570-07:00မိုင္းကိုင္ - ေတာင္ၾကီးကေနမိုင္းကိုင္ကို သြားမယ္ဆိုရင္....<br />မိုင္တရာေက်ာ္ေ၀းပါတယ္...။ ရွမ္းေတာင္ ကေနျပီး.. ရွမ္းအေရွ႕ဘက္ကို သြားတဲ့<br />လမ္းအတိုင္းသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့....ေတာင္ၾကီး>ဟိုပုံး>မိုင္းပြန္>လြယ္လိြဳင္<br /> အထိသြားျပီး.. လြယ္လိြဳင္ျမိဳ႕မွ.. လမ္းခြဲထြက္ကာ..ပင္လုံ > လဲခ်ား><br />မိုင္းကိုင္..ျမိဳ႕ကိုေရာက္ပါတယ္.. ။ နန္းဦးျပင္ေနတဲ႕ျမိဳ႕ေပါ့...။<br /><br />ခြန္ဆမ္ေလာကေတာ႕ ကုန္သည္တဦးျဖစ္ျပီး... က်ိဳင္းေတာင္း ၿမိဳ႕မွာေနတာျဖစ္ပါတယ္...<br /><br />က်ိဳင္းေတာင္းမွ.. မုိင္းကိုင္ကိုလာမယ္ဆိုရင္...<br />ရွမ္းအေရွ႕ဘက္ကေန.. ရွမ္းေတာင္ကို လာတဲ့ လမ္းအတိုင္း.. က်ိဳင္းေတာင္း> နမ့္စန္><br />လြိဳင္လင္> ပင္လုံ >လဲခ်ား> မိုင္းကိုင္ ျမိဳ႕ကိုေရာက္ပါတယ္..<br /> ၾကားထဲမွာ..မိုင္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေ၀းပါတယ္..။တရြာသူ နန္းဦးျပင္ကို ခ်စ္ၾကိဳက္မိတဲ႕<br />ခြန္ဆမ္ေလာဟာ<br />မိုင္တစ္ရာေက်ာ္ခရီးကို ျမင္း စီးၿပီး လူပ်ိဳလွည္႕ခဲ႕ပါသတဲ႕။<br />သူတို႕ ခ်စ္သူ နွစ္ဦးဟာ<br />နမ့္တိန္းေခ်ာင္းကေလးအနီးမွာ...ဆုံေတြ႕ျပီး ခ်စ္စကားေျပာေလ့ရွိၾကတယ္..။<br />နံေဘးက နမ့္တိန္းေခ်ာင္းေရစီးသံ ကဆူညံေနတဲ႕အတြက္ ခ်စ္သူ ခြန္ဆမ္ေလာေျပာတဲ႕<br />ခ်စ္စကား<br />ေလးေတြကို.. နန္းဦးျပင္ေလးဟာ ေကင္းေကာင္း မၾကားရဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။<br />ဒီအခါ နန္းဦးျပင္ဟာ “ နမ့္တိန္းေခ်ာင္းရယ္.. ပီဆမ္ေလာေျပာလာမဲ့စကားကုိ<br />နားေထာင္ပါအုံး...မဆူနဲ႔ ”လုိ႔ေျပာေတာ႕တာေပါ့။<br />အဲဒါနဲ႕ နမ့္တိန္းေခ်ာင္းေလးဟာနန္းဦးျပင္ အလိုက် တိတ္ဆိတ္<br />ၿငိမ္သက္သြားလိုက္တာ.....ခုခ်ိန္အထိတိုင္ေအာင္<br />ေရစီးသံ မၾကားရေတာ႕ဘူးလို႕ ဆိုပါတယ္..။<br />နန္းဦးျပင္ေျပာလိုက္လို႕..နန္႕တိန္းေခ်ာင္းဟာ<br />ျငိမ္သက္သြားတယ္လို႕ေခတ္အဆက္ဆက္လက္ခံ<br />ယူဆ ခဲ႕ၾကပါတယ္..။<br />မိုင္းကိုင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ေတြထဲက တစ္ခုဆိုပါေတာ႕။<br /><br />ခြန္ဆမ္ေလာကို... ခြန္ဆမ္ေလာ အေမက သူ႕ရြာမွာ..သြက္သြက္လက္လက္ ရွိတဲ့နန္းဦးပ်ဥ္း<br />နဲ႕တိတ္တဆိတ္သေဘာတူထားတာပါ...။<br />ခြန္ဆမ္ေလာကို နန္းဦးပ်ဥ္းနဲ႕လက္ထပ္ေပးမယ္လို႕လဲ.. နန္းဦးပ်ဥ္းကို<br />ကတိေပးထားတာေပါ့..။ ခြန္ဆမ္ေလာ ကေတာ့<br />သူ႕ခ်စ္သူ နန္းဦးျပင္ကိုပဲ လက္ထက္နိုင္မယ္လို႕ေျပာျပီး.. နန္းဦးျပင္ကိုပဲ...<br />လက္ထပ္ျပီး.. သူေနတဲ့ က်ိဳင္းေတာင္းျမိဳ႕ေလးကို ေခၚေဆာင္လာသတဲ့..။<br />ဒါေၾကာင္႕ခြန္ဆမ္ေလာရဲ႕ အေမက နန္းဦးပ်ဥ္းကိုေပးထားတဲ့ ကတိ နန္းဦးျပင္ေၾကာင္႕<br />ပ်က္ရတယ္<br />ဆိုၿပီးေတာ့ နန္းဦးျပင္ကို မနွစ္သက္၊ မၾကည္ျဖဴ ပါဘူး.. ။<br />ဒါေၾကာင္႕ ခြန္ဆမ္ေလာရဲ႕ အေမဟာ နန္းဦးျပင္ေလး အိမ္မွာ မေနနိုင္ေအာင္.. အိမ္ေပၚက<br />ဆင္းသြားေအာင္.. ခြန္ဆမ္ေလာ.. အိမ္မွာမရွိတဲ့ အခိုက္... နန္းဦးျပင္<br />စားမဲ့ထမင္းထဲမွာ.. ဆူးေတြ ထည့္ထားတာတို႕ ၊<br />ေကာက္ညင္းဆန္ကို..အပ္ေတြထည့္ျပီးေပါင္း.. ျပီးမွ နန္းဦးျပင္ကို<br />ခူးခိုင္းတာ...စသျဖင္႕<br />နည္းေပါင္းစုံနဲ႕ နန္းဦးျပင္ေလးကို အမ်ိဳးမ်ိဳးနွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္.. ။<br />နန္းဦးျပင္ေလးကေတာ့... ခြန္ဆမ္ေလာကို<br />ခ်စ္လြန္းတာေၾကာင့္..ဘယ္လိုနည္းနဲ႕နွိပ္စက္ နိွပ္စက္ ခင္ပြန္းသည္ ခြန္ဆမ္ေလာ<br />စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးလို႕.... ဖြင့္မေျပာပဲနဲ႕.ၾကိဳတ္မိွတ္ျပီးေနရွာပါတယ္...။<br /><br />သိပ္စိတ္ဆင္းရဲလာတဲ႕ အခါမ်ိဳးမွာ ဆို နန္းဦးျပင္ေလးဟာ<br /> အိပ္ယာထဲမွာ တေယာက္ထဲတိတ္တဆိတ္ ခုိး,ခိုးငိုရရွာပါ သတဲ့...။<br />ဒီလိုနဲ႕ ... နန္းဦးျပင္ဟာ.. ခြန္ဆမ္ေလာရဲ႕<br />ရင္ေသြးကိုလြယ္ဖို႕ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္.... ။<br />နွစ္ေယာက္သား ၾကည့္နူးေနၾကတာေပါ့... ဒါေပမဲ့ကိုယ္၀န္အရင့္အမာ ျဖစ္ေနတဲ့<br />အခ်ိန္မွာေတာ့.. ခြန္ဆမ္ေလာက.. ကုန္သြယ္သြားရမဲ့<br />အခ်ိန္နဲ႕တိုက္ဆိုင္ေနပါေတာ့တယ္..။ ခြန္ဆမ္ေလာကေတာ့....<br />ကေလးမေမြးခင္မွာ.အခ်ိန္မွီ ျပန္လာခဲ့မယ္လို႕.. နန္းဦးျပင္ကို ကတိေတြ ေပးျပီး..<br />ခရီးထြက္ခဲ့သတဲ့..။ ခြန္ဆမ္ေလာ ခရီးထြက္သြားတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ .ခြန္ဆမ္ေလာ အေမက<br />နန္းဦးျပင္ေလးကို ထုံးစံ အတိုင္း နိွပ္စက္ျပန္ပါေတာ့တယ္... ။<br />ကိုယ္၀န္နဲ႕အရင့္မာ ျဖစ္ေနတဲ့... နန္းဦးျပင္ကို ေလွကားက ျပဳတ္က်ေအာင္ဆိုျပီး..<br />ေလွကားကို<br />ျပဳတ္ခံနီးအထိ တမင္ျဖဳတ္ထားသတဲ့..။ ဒါကိုမသိတဲ့ နန္းဦးျပင္က ေလွကားကေနဆင္းေတာ့<br />ျပဳတ္က်ေတာ့တာေပါ့..။ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာေတာ႕ နန္းဦးပင္ ခမ်ာ... မိန္းခေလး<br />လဲျဖစ္တဲ့ အေလွ်ာက္အားငယ္ျပီး.. သူ႕အေဖာ္နဲ႕...<br />သူ႕အေမေတြဆီကိျပန္သြားပါေတာ့တယ္...။<br />ကိုယ္၀န္ကလဲ အရင္႕အမာနဲ႕ဆိုေတာ့.. လမ္းခရီး..တ၀က္မွာပဲ..ဗိုက္အရမ္းနာလာၿပီး...<br />ကေလးကို ပါလာတဲ့ အေဖာ္အကူညီနဲ႕ပဲ<br />ေမြးဖြားခဲ့ပါေတာ့တယ္... ။ သို႕ေပမဲ့ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့..<br />ကေလးကအသက္မရွင္ခဲ့ပါဘူး..။<br />ဒီေတာ႕ နန္းဦးျပင္က စိတ္နွလုံး ထိခိုက္ေၾကကြဲစြာနဲ႕<br />“ေၾသာ္.. ကံဆိုးလွတဲ့ သားေလးရယ္... နင့္အေဖမ်က္နွာကိုေတာင္ ျမင္ခြင့္မရွိပဲ...<br />လူ႕ေလာက ကေနျပန္လည္ထြက္ခြာသြားရျပီ... နင့္အေဖကိုသြားရွာပါေတာ့... ” ဆိုျပီး..<br />၀ါးနွစ္ပင္ရဲ႕ ခြၾကားမွာ.. တင္ထားခဲ့လိုက္ပါတယ္..။<br />အဲဒီ ကေလးဟာ.. ေသဆုံးသြားျပီး.. ဥၾသ ဌက္ေလး ျဖစ္သြားသတဲ့... ဒါေၾကာင့္<br />သူ႕အသံေလးဟာ..<br />“ေပါ့ေ၀့” (အေဖေရ)လို႕ၾကားေနရတယ္....။ သူ႕အေဖ<br />ခြန္ဆမ္ေလာကို...ေအာ္ေခၚျပီးလိုက္ရွာ... ေနတာလို႕..ဆိုၾကပါတယ္။<br />ဒီလိုနဲ႕ နန္းဦးျပင္ဟာ..ခရီးကလည္း ပန္း....မီးဖြားၿပီးကားစ<br />လည္းျဖစ္..ရင္ေသြးေလး ကလည္း အသက္မရွင္ စတဲ႕အမ်ိဳးအမိ်ဳး ေသာ<br />ဒုကၡေဝဒနာေတြေၾကာင္႕ စိတ္ထိခုိက္ပင္ပန္းၿပီး<br />အိမ္ေရာက္တာနဲ႕.... ေသဆုံးသြားရွာပါတယ္..။<br />နန္းဦးျပင္ဟာ.. သူမ မေသဆုံးခင္မွာ...မိုင္းကိုင္သူေတြ သူ႕လိုအျဖစ္ဆိုးနဲ႕<br />ၾကဳံရမွာစိုးရိမ္ရွာ<br />တဲ႕အတြက္... “မိုင္းကိုင္ သူေတြ သူ႕လိုမ်ိဳး... အလုံးစုံမျပည့္စုံပါေစနဲ႕...<br />ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္တခုအျမဲတမ္းရွိေနပါေစ...။<br />မိုင္းကိုင္က ထြက္တဲ့ ပစၥည္းေတြအားလုံး သူမ်ားေတြထက္ အရည္အေသြးေကာင္းပါေစ..။ ”<br />ဆိုျပီး..က်ိန္စာတိုက္ခဲ့ျပီးဆုံးသြားသတဲ့...။<br />ခြန္စံေလာဟာ..ကုန္သြယ္ရာကေနျပန္ေရာက္လာေတာ့...နန္းဦးျပင္သတင္းကိုၾကားၾကားခ်<br />င္း...<br />ခ်က္ခ်င္းမိုင္းကိုင္ကို ျမင္းနဲ႕ အေျပးလာခဲ့ပါတယ္..။ အလာေကာင္းေပမဲ့<br />အခါေညာင္းသြားခဲ့ပါျပီ... နန္းဦးျပင္ေလးဟာ.. ေသဆုံးသြားခဲ့ပါျပီ..<br />ခြန္ဆမ္ေလာဟာ.. နန္းဦးျပင္တို႕အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့..<br />ရြာသူရြာသားေတြက..ခြန္ဆမ္ေလာကို နန္းဦးျပင္အိမ္ထဲေပးမ၀င္ပါဖူး..<br />နန္းဦးျပင္အေလာင္းကိုမျပခ်င္လို႕... တံခါး၀မွာ.. ၀ိုင္းပိတ္ထားၾကတယ္..။<br />ခြန္ဆမ္ေလာလဲ သူကုန္သြယ္ရာက ရလာတဲ့ ေငြဒဂၤါးေငြကို ၾကဲလိုက္ပါတယ္တဲ့..။<br />သူ႕ကို၀ိုင္းပိတ္တဲ့ သူေတြက ေငြဂၤါးကိုကို၀ိုင္လုေကာက္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ..<br />ခြန္ဆမ္ေလာအိမ္ထဲကို၀င္ပါေတာ့တယ္...။ အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့..<br />နန္းဦးျပင္အေလာင္းကိုေတြ႕ေတာ့တာေပါ့....။<br />ခြန္ဆမ္ေလာဟာ.. အရမ္းစိတ္ထိခုိက္ ေၾကကြဲသြားျပီး..<br />သူ႕မွာပါလာတဲ့.. ေဆာင္ဓါးနဲ႕ပဲ.. သူ႕ကိုယ္သူ... အဆုံးစီရင္လိုက္ပါေတာ့တယ္...<br />နန္းဦးျပင္အေလာင္းေပၚလဲက်သြားျပီး.....<br />နန္းဦးျပင္အေလာင္းေပၚမွာပဲေသဆုံးသြားပါေတာ့တယ္...။<br />ခြန္ဆမ္ေလာ ဆုံးတဲ့ သတင္းၾကားေတာ့...<br />ခြန္ဆမ္ေလာအေမဟာ..အေနာက္ေနလိုက္လာတာေပါ့...။<br />သူတို႕အေလာင္း... ယွဥ္ရက္... ျပင္ထားတာကိုေတြ႕ေတာ့.အရမ္းစိတ္ဆိုးသြားျပီး...<br />နန္းဦးျပင္ကိုအမုန္း မေျပေသးတာေၾကာင့္ သူ႕မွာပါလာ တဲ့<br />ဝါးထမ္းပိုးနဲ႕... အေလာင္းနွစ္ခုရဲ႕ ၾကားကို ခ်ထားၿပီး ျခားလိုက္ပါတယ္တဲ့..<br />ေနာက္ဘ၀မွာလဲ သူတို႕ နွစ္ေယာက္ျပန္မဆုံနိုင္ပါေစနဲ႕..<br />ဆိုျပီး..က်ိန္လိုက္ပါတယ္..။<br />အဲ့ထမ္းပိုးကိုလဲ....သူတို႕ကိုျမဳပ္တဲ့ေနရာအထိယူေဆာင္သြားျပီး...<br />အေလာင္းျမဳပ္တဲ့ေနရာမွာလဲ...လိုက္ျခားလိုက္တယ္တဲ့..။<br />ၿပီးေတာ႕ ထမ္းပိုးကို ေနရာ ေရြ႕ မသြားေအာင္အာင္ စို႕<br />နဲ႕ ခုိင္ခုိင္မာမာ ထိုးစိုက္ထား ျပန္ပါေသး တယ္။<br />ခြန္ဆမ္ေလာနဲ႕ နန္းဦးျပင္တို႕ဟာ ေသဆုံးသြားၿပီးတဲ႕ေနာက္မွာ ေကာင္းကင္မွာ<br />ၾကယ္ကေလး ေတြ ျဖစ္သြားၾကပါသတဲ႕..။<br />သို႕ေသာ္လည္းအေမ ျဖစ္သူရဲ႕ ႀကီးမားတဲ႕ အမုန္း<br />အာဃာတ ေၾကာင္႕ ၾကယ္ကေလး ေတြ ဘဝမွာ ေတာင္ ခ်စ္သူနွစ္ဦးဟာ<br />ေအးခ်မ္းစြာေပါင္းဆုံခြင္႕ မရၾကရွာပါဘူး...။<br />ခြန္ဆမ္ေလာ ရဲ႕ အေမ ၾကားမွာ<br />ျခားေပးလိုက္တဲ႕ဝါးထမ္းပိုးဟာ အဆစ္သုံးဆစ္ပါရွိတဲ႕အတြက္ ၾကယ္သုံးလုံး<br />(ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္) အျဖစ္ သူတို႕ နွစ္ဦးၾကားမွာ တန္းကာ ျခားနားထား<br />လုိ႕မေပါင္းဆုံနုိင္ၾကပဲ ရွိျပန္ပါသတဲ့။<br />၀ါးထမ္းပိုးရဲ႕ အဆစ္တဆစ္ဟာ ၾကယ္တလုံးအေနျဖစ္ကိုယ္စားျပဳတာေပါ့..။<br />အဆစ္၃ ဆစ္ဆိုေတာ့.. ၃ လုံးေပါ့ စို႕ နဲ႕ ရုိက္ထားတဲ႕ေနရာက ေတာ႕ ေမွးမွိန္ေနတဲ႕<br />ၾကယ္တန္း ေစြေစာင္းေစာင္းေလးအျဖစ္<br />ေအဲဒီထမ္းပိုးသ႑ာန္ ၾကယ္သုံးလုံး ရဲ႕ ေအာက္ေျခ နားမွာ စို႕သဖြယ္တည္ရွိေနတာကို<br />ယေန႕တုိင္ ျမင္ေတြ႕ေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br />ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ.. ၾကာေပမဲ့ ခုထိတိုင္ နန္းဦးျပင္ရဲ႕ အိမ္ေျမကြက္ေနရာဟာ..<br />ဘာအပင္မွ မေပါက္ေရာက္ပဲ..၊<br />မေပ်ာက္ပ်က္ပဲတည္ရွိေနပါေသးတယ္...။ မိုင္းကိုင္ျမိဳ႕ရဲ႕အေရွ႕ မနီးမေ၀းမွာ<br />တည္ရွိေနပါတယ္...။<br />နန္းဦးျပင္ရဲ႕..ေျမကြက္ေဘးတြင္.. ေစတီတဆူ ကိုတည္ထားကိုးကြယ္ထားပါတယ္...။<br />မိုင္းကိုင္ ျမိဳ႕ကိုအလည္အပတ္မ်ားေရာက္ျဖစ္ရင္..<br />သြားေရာက္ေလ့လာဖို႕တိုက္တြန္းလိုက္ခ်င္ပါတယ္...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-4152641238109731571?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-79231335189159363002009-09-18T03:40:00.000-07:002009-09-18T03:41:23.329-07:00ေမ႔လုိက္ပါျပီလို႔ေျပာတဲ႔သူကို သတိရလြန္းလို႔ မေနနိုင္ေတာ႔လြန္းလို႔ဆက္သြယ္မိတာ မွားတယ္ဆိုလည္း ခံဖို႔အသင္႔ပါပဲ။ ေနနိုင္ေအာင္ေနမယ္လို႔ဘယ္လိုပဲ စဥ္းစားထား...စဥ္းစားထား... အေနွာက္အယွက္ေပး ခ်င္တာေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။ဒါေပမယ္႔ မင္းကိုျမင္မိလားလို႔ ေသြးရူးေသြးတန္း ငါလူတိုင္းကိုလိုက္ေမးေနမိတယ္<br />မင္းကေတာ႔ ငါေသြးေအးေနတယ္လို႔ထင္ေကာင္းထင္လိမ္႔မယ္။ငါ႔ရဲ႕ဘာေမလ္းမွမလာ..ဘာဖုန္းမွမလာ...<br />ငါဖုန္းဆက္လိုက္ရင္ အေနွာက္အယွက္ျဖစ္သြားမလား.. ငါပို႔လိုက္တဲ႔ေမးလ္ေၾကာင္႔.. မင္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြား မလား။မင္းကိုေမးလ္ပို႔ရင္ ငါရင္ေတြပြင္႔ထြက္မိလိမ္႔မယ္..ငါ႔ေမးလ္ေၾကာင္႔ မင္းရဲ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို မမွားယြင္းေစ ခ်င္ခဲ႔ဘူး။အသနားခံသလိုျဖစ္ျပီး မင္းဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ဘယ္အရာေၾကာင္႔မွ မမွားေစခ်င္ဘူး။ ငါ႔ရင္ထဲကေစတနာ ေတြ မင္းျမင္နိုင္ရင္ ငါေက်နပ္ပါတယ္။ ငါေလ... ဒါေပမယ္႔ တေနရာကေနငါ႔ကိုခ်စ္ေနတဲ႔ မင္းအခ်စ္ေတြေျကာင္႔ ငါေနေပ်ာ္ခဲ႔ပါတယ္..ခုေတာ႔ ငါ႔ကိုအျမင္ေတြေစာင္းျပီး နာက်ည္းမုန္းတီးသြားတဲ႔မင္းေၾကာင္႔..ငါ႔ဘ၀မွာ ငါတကယ္မေနေပ်ာ္ေတာ႔ဘူး.မင္းယုံခ်င္မွယုံလိမ္႔မယ္။မင္းယုံၾကည္မွာမဟုတ္လုိ႔ငါမေျပာျပခ်င္ဘူး..ဒါေပမယ္႔ ငါ႕ရင္ထဲမွာအရမ္းတင္းက်ပ္ေနျပီ.မင္းမ်ားဘယ္အခ်ိန္အြန္လိုင္းမွာ ဘြားခနဲေပၚလာမလဲလို႔ ငါေစာင့္ၾကည့္ေနမိ တယ္။ တကယ္မင္းေပၚလာရင္လည္း...ငါ ဘာမွေျပာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ႔ေၾကာင့္မင္းး စိတ္ညစ္သြားမွာ.. စိတ္ရွုပ္သြားမွာ စိုးရိမ္တယ္..ငါ႔ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြမဲ႔ေနသလိုပဲ..ငါမင္းဆီကဘာမွမေမွ်ာ္လင္႔ရဲေတာ႔ဘူး<br />မင္းအခုေလာက္ငါ႔အေပၚျပတ္သားနိုင္သြားတာ.....ဘာ႔ေၾကာင္႔မ်ားလဲ…ငါဆက္မေတြးရဲဘူး...ငါအခ်ိန္တိုင္းမင္းအေၾကာင္းေတြးေနတယ္ဆို မင္းက ခနဲ႔ျပီးရယ္ဥိးမွာမဟုတ္လား။ ငါျပင္ဆင္လို႔မရတဲ႔ဘ၀တခုမွာပဲ ငါကိုယ္ငါ မင္းကိုတိတ္တဆိတ္သတိရေနဦးမွာပါ…ဒါေပမယ္႔..မင္းသိျခင္း မသိျခင္းေတြကေတာ႔....ငါကံတရားေပ့ါ…..<br />ငါ႔ရင္ေတြကေတာ႔ ပူဆဲပါပဲေနာက္ျပီး ငါခံစားမွုတခုကို ခံစားလိုက္ရတယ္။ မင္းရွိေနခဲ႔တဲ့အခ်ိန္ေတြကုိတမ္းတမိပါ တယ္။ ေအးေအးေလးနဲ႔ ေနပူပူေအာက္မွာ မင္းနဲ႔ငါ တခ်ိန္က...အတူတူဆိုတာေတြ... အဲခံစားခ်က္ကိုငါလို ခ်င္တယ္..မ်က္စိေလးမွိတ္ျပီး မင္းကငါ႔ေဘးမွာလို႔ စိတ္ကူးယဥ္လိုက္ခ်င္တယ္..ခဏတာၾကည္နူးမိတာမွန္ေပမယ္႔ တကယ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုသိလိုက္ရခ်ိန္မွာ ငါရင္ထဲ လြမ္းလာတယ္။ေနာက္ျပီး မင္းငါ႔ကိုမခ်စ္ေတာ႔ဘူးဆိုတာ ထိတ္လန္႔စြာ အသိ၀င္လာခ်ိန္မွာေတာ႔…ငါ႔ရင္ေတြနာက်င္ေနေအာင္.....ငါခံစားလိုက္ရ တယ္..တခ်ိန္တုန္းကနမ္းခဲ႔ဖူးတဲ႔ပါးျပင္ေလး ငါ႔စိတ္ေတြ ကမင္းဆီပဲေရာက္ေရာက္ေနတယ္.. ငါ႔မင္းရင္ထဲကစိတ္ကို အနီးအနားကပ္လာျပီးေျပးၾကည္႔မိတာခဏခဏပဲ။ဒါေပမယ္႔...မင္းေပ်ာက္ေနတယ္ေနာ္.. မင္းဘယ္မွာလဲ တခ်ိန္ကခ်စ္သူေကာင္မေလးရယ္။ ငါလြမ္းလြန္းလို႔ေသေတာ႔မယ္လို႔ မရွက္တမ္းေျပာရင္ မင္း...ငါ႔ကိုအျပစ္တင္ဥိးမွာလား...မင္းေျပာတဲ႔စကားလုံးဒဏ္ေတြကိုငါေၾကာက္တယ္။မင္းနဲ႔ဆုံခ်င္ေပမယ္႔...မဆုံရဲဘူး..မင္းအသံၾကားခ်င္ေပမယ္႔ ... ဖုန္းမဆက္ရဲဘူး။ေျပာင္းလဲသြားတဲ႔မင္းကို....ငါရင္မဆိုင္ရဲဘူး..<br />တကယ္လို႔မင္းသာျပတ္ျပတ္သားသားတခုခုေျပာလိုက္ရင္ အျဖစ္မွန္ပါဆိုတာ ငါကိုယ္ငါ လက္မခံရဲဘူး<br />အခ်စ္တစ္ခုမွာ..ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ခ်စ္ေနမွ….ရည္းစားျဖစ္ေနမွ….ခ်စ္ခြင္႔ရွိေနတာမဟုတ္ပါဘူး..ႏွလုံးသားကတစိမ္႔စိမ္႔ျမတ္ႏုိးေနျပီး..အတူရွိခဲ႔ဖူးတဲ႔အခ်ိန္ေတြကိုတမ္းတရင္း..ေက်နပ္ျပီး ခ်စ္ေနလို႕ရတယ္ဆုိတာကုိ နင္ဘာလို႕မ ေတြးမိတာလဲ… အစကတည္းက မလွပတဲ့ ဇာတ္သိမ္းကိုၾကိဳသိခဲ့ရင္ ႏွလံုးသားကို အလိုမလိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ခ်စ္တတ္ၾကသူတိုင္းဟာ “ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေပါင္းစည္းၾကေလသတည္း”ဆိုတဲ့ ဇာတ္သိမ္းမ်ိဳး ကိုေတာ့ေတာင့္တ တတ္ၾကစျမဲပဲေလ..။ဒါေပမယ့္။ေ၀းကြာျခင္းဆိုတဲ့ ရလဒ္တစ္ခုသာအလိုမတူပဲ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္..။ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား မာယာေတြကို သယ္ပိုးထားရတာလဲ..။ ရင္ေငြ႔နဲ႔သြန္းတဲ့ အခ်စ္တစ္ခုမွာ အဆိပ္ေတြပါ၀င္ေနမွန္း ရင္ဘတ္တစ္ <br />ခုလံုး ေၾကမြသြားမွပဲ သိလိုက္ရတယ္..။ ဒါေပမယ့္လည္းၾကိဳးစားေျဖသိမ့္ခဲ့ပါတယ္.။ မျပည့္စံုမွဳေတြ သာ ျပည့္စံုေနတဲ့ဘ၀မွာ အခ်စ္တစ္ခု အလြယ္တကူ ေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္းအတြက္ ထူးဆန္းျပီးနာက်င္ေနဖို႔မ သင့္ေတာ့ပါဘူးလို႔ေပါ့။ ဘ၀က ထင္ထားတာထက္နိမ့္ပါးတယ္..။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို ခ်စ္သူအတြက္ မ်က္ရည္ေတြက်ျပီး အနစ္နာခံ စြန္႔လႊတ္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ခ်စ္သူေရြးခ်ယ္သြားတဲ့လမ္းအတြက္ အယူခံမ၀င္ခဲ့တာ ခ်စ္သူအတြက္ေပးဆပ္မွဳ သက္သက္ပါ..။ တည္ျငိမ္လြန္းလွတာမဟုတ္ဘူးေနာ္..။ ဒီလိုဇာတ္ကြက္မ်ိဳးအတြက္ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္မထားခဲ့တာ အမွန္ပါ.။ ဆုေတာင္းတိုင္းဘာလို႔မျပည့္ခဲ့တာလဲ…<br />ခ်န္ထားရစ္လို႕ ထြက္သြားသူကေတာ့ ခံစားမႈ သက္သာမွာပါ၊ က်န္ခဲ့သူအေနနဲ႕ ကေတာ့ အလြမ္းေျဖရာ အစားထိုးေျဖေဖ်ာက္စရာ အျဖစ္ မ႐ွိ၊ အခြင့္ မ႐ွိ ရင္ေတာ့ ပိုလို႕ေတာင္လြမ္းရမွာပါ။ တစ္ခ်ဳိ႔ကံတရားက လက္လြတ္ဆံုး႐ံႈးဖို႔ စီရင္လာျပီးသားပါ။ တစ္ခ်ဳိ႔ဖူးစာကေပါင္းစပ္ဖို႔ ကံပါမလာခဲ့ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာ ရယူပုိင္ဆိုင္မွမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ရယူပိုင္ဆိုင္ျပီးရင္ေတာ့ေကာင္းေကာင္း တန္ဖိုးထား ခ်စ္တတ္ရမယ္ဆုိေပမယ့္ အခု တန္ဖိုးမထားတတ္ခဲ့လို႔လား….အခုလိုေလာကႀကီးကဒဏ္ခတ္ခဲ့တာလား…. လိမ္ညာျခင္းဆိုတာခြင့္မလြတ္ႏိုင္တဲ့ အျပစ္တစ္ခုတဲ့။ တစ္ခ်ဳိ႔လိမ္ညာျခင္းက ဘ၀တစ္ခုကုိပ်က္သုန္းေစခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔လိမ္ညာျခင္းက ဘ၀တစ္ခုကို အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ျပီးဆံုးေစခဲ့တယ္။ ငါကေရာ….ဘယ္လုိအဆံုးသတ္လဲ….<br />တို႔ႏွစ္ေယာက္တကယ္ကုိ...ေ၀းခဲ့ၾကၿပီလား...ထားခဲ့တဲ့လမ္းမခြဲေၾကးကတိေတြ...ထားခဲ့ၾကတဲ့သစၥာေတြ...ေပးခဲ့ဖူးတဲ့အနမ္းေလးေတြကုိ....မင္းတကယ္ကုိေမ့လုိ႔ရၿပီလား........ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ..ငါကေတာ့မင္းကုိေမ့လုိ႔မရႏုိင္ဘူး ဆုိတာ..မင္းသိေစခ်င္ပါတယ္…ျဖစ္ႏုိင္ရင္ျပန္လာခဲ့ပါ…..ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အခ်ိန္ဆိုတဲ့အခက္အခဲကလြဲ လို႔ ဘာျပသနာမွႀကီးႀကီးမားမားမရွိခဲ့ဘူးေလ…ျပန္လာခဲပါ.အဲဒါေလးကုိ နင္နားလည္ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေပ့ါ……<br />မေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြအတြက္ေတာင္းပန္ပါတယ္……မရွိျခင္းေတြသာရွိေတာ့တဲ့ဘ၀မွာေပးခဲ့ဘူးတဲ့အခ်စ္တစ္ခုအတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ ……တစ္သက္စာထာ၀ရအတြက္….အရမ္းခ်စ္ပါတယ္….<br /><br /><br /> တခ်ိန္က….ေမာင္…..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-7923133518915936300?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-59367535562254100422009-05-04T01:06:00.000-07:002009-05-04T01:11:52.438-07:00သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ စသိခဲ့တာ (၂၀၀၈)ခုႏွစ္ရဲ႕ဒီဇင္ဘာလမွာေပ့ါ....စတင္သိရွိခဲ့တာကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမးလ္ထဲကေန ေပ့ါ.....အဲဒါသူ႔ကုိစတင္လိမ္ညာျခင္းေတြထဲက ပထမလိမ္ညာျခင္းေပ့ါ.....ငါ့သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ဟန္ေဆာင္ၿပီး သူ႔ကုိေျပာခဲ့ တယ္...ဒါေပမယ့္ လိ္မ္ညာျခင္းကုိ ၾကာရွည္စြာ ဖံုးမထားႏုိင္ခဲ့တဲ့ငါက တစ္ခ်ိန္မွာ ဖြင့္ေျပာလိုက္တယ္.....ငါပါလို႔......ဒါေပမယ့္ သူဆက္လက္ခင္ခဲ့တယ္....အဲဒီကေနပဲ သူနဲ႔ငါ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္.......အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြေပ့ါ.....အဲဒီက ေနစၿပီး င့ါရင္ခုန္သံေတြျမန္ခဲ့တယ္.....ငါ့နာမည္က လင္းလင္း.....ငါန႔ဲအခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ကိုးကုိးတဲ့.....သူနဲ႔ငါ ဖုန္း ေျပာခဲ့တယ္...ဒီဇင္ဘာညေတြမွာေပ့ါ.......သူေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့လဲ စာခ်င္းအဆက္အသြယ္ရွိခဲ့ၾကတယ္....တစ္ေယာက္ နဲ့တစ္ေယာက္ ခင္ခင္မင္မင္ရွိခဲ့ၾကတယ္.....ဘယ္ေလာက္ခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းပဲျဖစ္ပါေစတစ္ခါတစ္ခါေတာ့ စိတ္အခန္႔မသင့္ တာေတာ့ရွိတာေပ့ါ.......ဒါေပမယ့္ ခဏပါပဲ......တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေမးလ္းခ်င္းအျပန္အလွန္စစ္ခဲ့ၾကတယ္....ဖြင့္္ ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္....တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ရင္ဖြင့္ခဲ့ၾကတယ္.......လူခ်င္းမျမင္ဖူးေပမယ့္ စိတ္ခ်င္းရင္းႏွီးခဲ့ၾက တယ္... ဒါေပမယ့္ အဲဒီႏွစ္ေယာက္ၾကားကုိ အခ်စ္ဆိုတဲ့မုန္တုိင္း၀င္ေရာက္တုိက္ခတ္ခဲ့တယ္......ေကာင္ေလးက ေကာင္မ ေလးကုိတျခားေကာင္ေလးေတြနဲ႔စကားေျပာရင္မႀကိဳက္ခဲ့ဖူး.....အူတုိခဲ့တယ္....သ၀န္တုိခဲ့တယ္......ဒါေတြကုိေကာင္ေလးက ေနာက္သတိထားမိလာတယ္.....သူ႔ကုိယ္သူျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္မေလးကုိ သူခ်စ္သြားၿပီတဲ့.....ေကာင္ေလးမွာ ႏွလံုးေရာဂါရွိတယ္...အဲဒါကုိေကာင္မေလးကုိသူဖြင့္မေျပာခဲ့ဘူး.. ေျပာလိုက္ရင္ ေကာင္မေလးစိတ္ညစ္မွာစိုးလို႔တဲ့…..ေကာင္ ေလးက ေကာင္မေလးကုိ အၿမဲတမ္းလိမ္ညာခဲ့တယ္…….ဒါမွသူ႔စကားကုိေကာင္မေလးကမယံုေတာ့မွကုိး…..ၿပီးေတာ့ေကာင္ ေလးက ေကာင္မေလးကုိ ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာရင္ ေကာင္မေလးကမယံုေတာ့မွာကိုး…..ဒါဆိုရင္ေကာင္မေလးစိတ္ညစ္မွာမဟုတ္ ေတာ့ဘူးေလ…..အဲဒါေၾကာင့္….လိမ္ညာခဲ့တယ္….ထင္တဲ့အတုိင္းပဲ ေကာင္ေလးခ်စ္တာကိုေကာင္မေလးကမယံုခဲ့ဘူး …ေကာင္ေလးကရည္းစားမ်ားခဲ့လို႔လဲပါမယ္ထင္တယ္……..ေကာင္မေလးမယုံခဲ့ပါဘူး…..စိတ္မညစ္ရေတာ့ဘူးေပ့ါ….ဒါေပ မယ့္ေကာင္ေလးကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ခံစားရလဲဆုိေတာ့ ေရာဂါတိုးတဲ့အထိပဲ……ေကာင္ေလးေရာဂါကတစ္ေန႔တျခား ဆုိး လာတယ္….ဒါေတြကုိေကာင္မေလးမသိခဲ့ပါဘူး…….သိခဲ့ေအာင္လဲမေျပာခဲ့ဘူး…ေကာင္မေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးလို႔ေလ..ေကာင္မေလးစိတ္ညစ္တာကုိမလိုလားခဲ့တဲ့ေကာင္ေလး…ေကာင္မေလးကုိႀကိဳက္ေနတဲ့ေနာက္ထပ္ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္….သူနာမည္ကေနလ.. ေနလေန ေကာင္မေလးကုိ ရက္ရက္စက္စက္ေျပာလိုက္တဲ့အခါမွာ ေကာင္မေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္……ေကာင္မေလးကလဲသူ႔ကုိသနားခ်စ္နဲ့ခ်စ္ ေနပါၿပီ။…..ဒါကို ေနလက မသိပဲေျပာလိုက္တာ….ေကာင္မေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေတာ့လဲ ေကာင္ေလးလဲခံစားရပါၿပီ…..ဒီအခါမွာ ေကာင္ေလးက ေနလန႔ဲ ေကာင္မေလးကုိ ေအာင္သြယ္လုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္……ေနလနဲ႔ေကာင္မေလးအဆင္ေျပသြားပါၿပီ……ေကာင္ေလးက လဲေကာင္မေလးစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ေစဖို႔ ႏွလံုးသားလဲရင္းခဲ့ပါၿပီ…….အဆံုးသတ္မွာေတာ့………..ေကာင္ေလးရဲ႔လုပ္ရပ္ကုိမွား တယ္လို႔ တခ်ိဳ႕ကထင္ခ်င္ထင္လိ္မ့္မယ္…..ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးကေတာ့ သူ႔လုပ္ရပ္အတြက္ ေနာင္တမရခဲ့ပါဘူး……..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-5936753556225410042?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-91413515408292297332009-04-28T23:16:00.000-07:002009-04-28T23:17:43.533-07:00သူနဲ႔သူမ ကုမၸဏီရဲ႔ ညစာစားပဲြတစ္ခုမွာ ဆံုၾကတယ္။ ပညာတတ္၊<br />ရုပ္ေခ်ာႏုပ်ဳိတဲ့ သူမက ကုမၸဏီမွာ သတင္းေမႊးတယ္။ သူက<br />သာမန္လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ပိုးပန္းသူေတြ မနည္းလွတဲ့ သူမကို သူလည္း<br />စိတ္၀င္စားေနတာ ၾကာပါျပီ။ ညစာစားပဲြ အျပီးမွာ သူမကို ေကာ္ဖီတိုက္ဖို႔<br />သူဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။ ရုတ္တရက္ ဖိတ္ေခၚမႈကို သူမ အံ့ၾသသြားေပမဲ့ ယဥ္ေက်းမႈကို<br />မလြန္ဆန္ခ်င္တဲ့ သူမ ေခါင္းညိတ္လက္ခံခဲ့တယ္။<br /><br /><br />ေကာ္ဖီ၀ိုင္းမွာ သူတို႔ ေျပာစရာစကား မရွိျဖစ္ေနတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး<br />ရႈိးတိုးရွန္႔တန္႔ျဖစ္ေနတယ္။ ျမန္ျမန္ လက္စသတ္ျပီး ထျပန္ဖို႔<br />သူမစိတ္ေလာေနမိတယ္။ စားပဲြထိုး ေကာ္ဖီလာခ်ေတာ့ သူက ရုတ္တရက္<br />"ေက်းဇူးျပဳျပီး ဆားေပးပါ။ ကြ်န္ေတာ္က ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ ဆားထည့္ေသာက္တဲ့<br />အက်င့္ရွိလို႔" လို႔ ေျပာေတာ့ သူမ အံ့ၾသရံုတင္မက စားပဲြထိုးပါ<br />ေၾကာင္သြားတယ္။ သူ႔စကားၾကားတဲ့ လူေတြရဲ႔ မ်က္လံုးက သူအေပၚ လာစုေနၾကတယ္။<br />သူ႔မ်က္ႏွာ နီျမန္းသြားေတာ့တယ္။<br /><br />စားပဲြထိုးေပးလာတဲ့ ဆားကို ေကာ္ဖီထဲထည့္ေဖ်ာ္ျပီး သူေျဖးေျဖးခ်င္း<br />ေသာက္ေနတယ္။ "ဘာျဖစ္လို႔ ဆားထည့္ေသာက္တာလဲ" သိခ်င္စိတ္ကို<br />မေအာင့္ႏိုင္တဲ့အဆံုး သူမေမးလိုက္မိတယ္။ သူခဏေလာက္ မွင္သက္သြားတယ္။<br />ျပီးမွ တစ္လံုးခ်င္း "ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပင္လယ္ေဘးမွာ ေနတယ္။<br />ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္က ပင္လယ္ထဲ အျမဲ ေရဆင္းကူးတယ္။ လိႈင္းပုတ္ရင္<br />ခါးသက္သက္ ပင္လယ္ေရငန္ေတြက ပါးစပ္ထဲ၀င္လာေရာ့။ အခု အိမ္မျပန္ျဖစ္တာ<br />ၾကာျပီဆိုေတာ့ အိမ္ကိုလြမ္းတိုင္း ေကာ္ဖီထဲ ဆားထည့္ေသာက္မိတယ္။<br />အိမ္ရဲ႔အကြာအေ၀းကို ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ နီးေအာင္ ဆဲြလိုက္သလိုေပါ့"<br /><br />သူ႔စကားက သူမကို ခံစားမိေစခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္<br />အိမ္ကိုလြမ္းတယ္လို႔ ေျပာတာကို သူမ ပထမဆံုး ၾကားဖူးျခင္းပါပဲ။<br />အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့ ေယာက္်ားေလးက အိမ္ကို ဂရုစိုက္တတ္တဲ့လူ၊ မိသားစုကို<br />ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့လူလို႔ သူမထင္ခဲ့မိတယ္။ သူေျပာတဲ့<br />မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုအေၾကာင္းကို သူမနားေထာင္ခ်င္စိတ္<br />ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ေအးစက္စက္ သူတို႔ရဲ႔ စကား၀ိုင္းက<br />တေျဖးေျဖးေႏြးေထြးလာခဲ့တယ္။ သူတို႔စကားေတြ အၾကာၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ့သလို<br />သူမရဲ႔ အျပန္ကို သူလိုက္ပို႔ခြင့္ရခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူတို႔မၾကာခဏ ခ်ိန္းေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူဟာ သေဘာထားၾကီးသူ၊<br />ဂရုစိုက္တတ္သူ၊ ၾကင္နာတတ္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း သူမသတိထားမိတယ္။ သူဟာ<br />သူမလိုခ်င္တဲ့ အခ်က္အားလံုးနဲ႔ ကိုက္ညီေနတယ္။ သူ႔ဖိတ္ေခၚမႈကို<br />မလြန္ဆန္ခဲ့မိလို႔ အခုလို သူနဲ႔သိခြင့္ရခဲ့တဲ့အတြက္လည္း<br />သူမ၀မ္းသာေနမိတယ္။ သူ႔ကိုေခၚျပီး ျမိဳ႔အႏွံ႔ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ သူတို႔<br />ထိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆိုင္မွာထိုင္တိုင္း "ဆားေပးပါေနာ္။ ကြ်န္မ မိတ္ေဆြက<br />ေကာ္ဖီထဲ ဆားထည့္ေသာက္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိလို႔ပါ" လို႔ သူမေတာင္းဆိုတတ္တယ္။<br />အဲဒီလိုနဲ႔ ရာဇ၀င္ပံုျပင္ထဲကလို ေနာက္ဆံုးမွာ မင္းသားနဲ႔မင္းသမီး<br />ညားၾကေလသတည္း ဆိုတဲ့အတိုင္း သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့<br />ဘ၀ခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကတယ္။ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ခရီး အႏွစ္(၄၀)အၾကာမွာ<br />သူနာမက်န္းျဖစ္ျပီး ကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။ ပံုျပင္က ဒီမွ်ပါပဲလို႔<br />အဆံုးသတ္မယ္ဆဲဆဲ သူထားခဲ့တဲ့ စာတစ္ေစာင္ကို သူမေတြ႔လိုက္တယ္။<br /><br />သူ မဆံုးခင္ သူမအတြက္ ေရးထားတဲ့ စာတစ္ေစာင္ပါ။ စာက ဒီလိုေရးထားပါတယ္။<br /><br />"နင့္ကိုေတာက္ေလွ်ာက္ လိမ္လာခဲ့တဲ့ ငါ့ကို ခြင့္လြတ္ေပးပါ။ ပထမဆံုးအၾကိမ္<br />ငါတို႔ ေကာ္ဖီအတူတူ ေသာက္ခဲ့ၾကတာကို နင္မွတ္မိေသးလား။ အဲဒီတုန္းက<br />ငါဘာေျပာလို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘာအေတြးေတြ ရျပီး<br />စားပဲြထိုးကို ဆားယူခိုင္းမိလိုက္သလဲ မသိဘူး။ ေကာ္ဖီထဲ ဆားထည့္ေသာက္တဲ့<br />အက်င့္ မရွိေပမဲ့ နင့္ကိုငါ လိမ္ညာခဲ့တယ္။ အဲဒီလိမ္ညာျခင္းကို<br />နင္စိတ္၀င္စားခဲ့လို႔ ဆားထည့္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီကို ဘ၀ထက္၀က္ဆာေလာက္<br />ငါေသာက္ခဲ့ရတယ္။ အျဖစ္မွန္ကို ေျပာျပဖို႔ ငါအၾကိမ္ၾကိမ္<br />ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ နင္စိတ္ဆိုးမွာ၊ နင္ငါ့ကို ခဲြသြားမွာ<br />ငါအရမ္းေၾကာက္ခဲ့မိတယ္။<br /><br />အခု ငါသြားရေတာ့မယ္။ နင္စိတ္ဆိုးမွာကို ငါမေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ေသသြားတဲ့လူကို<br />အလြယ္တကူ ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား.. ဒီဘ၀မွာ နင္နဲ႔<br />ေပါင္းဖက္ခြင့္ရတာ ငါအတြက္ အၾကီးမားဆံုးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းပဲ။<br />ေနာင္ဘ၀သာရွိမယ္ဆိုရင္ နင္နဲ႔ငါ ထပ္ဆံုခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆားခတ္ထားတဲ့<br />ေကာ္ဖီကိုေတာ့ ငါမေသာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဆားခတ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီက ေသာက္ရ<br />ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္ဆိုတာ နင္မသိဘူး မဟုတ္လား... ဒါေပမဲ့ နင့္ကို<br />ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေကာ္ဖီထဲ ငါဆားထည့္ေသာက္ခဲ့မိတယ္"<br /><br />စာကိုဖတ္ျပီး သူမ တုန္လႈပ္သြားခဲ့မိတယ္။ အလိမ္ညာ ခံလိုက္ရပါလားလို႔လဲ<br />ခံစားမိတယ္။ သူ မၾကားႏိုင္ေတာ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သူမ တိုးတိုးေလး<br />ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ " ကြ်န္မကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ<br />ဒီလိုလိမ္ညာခဲ့တယ္။ ကြ်န္မ ေက်နပ္ပါတယ္"<br /><br />ျပီးပါျပီ<br /><br />ဆားခတ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ထဲမွာ အခ်စ္ဘယ္ႏွစ္စ ပါေနသလဲ... ? အခ်စ္ဆိုတာ<br />တိုင္းတာခ်ိန္တြယ္လို႔ ရတဲ့အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ လိမ္ညာျခင္းဆိုတာ<br />ခြင့္မလြတ္ႏိုင္တဲ့ အျပစ္တစ္ခုတဲ့။ တစ္ခ်ဳိ႔လိမ္ညာျခင္းက ဘ၀တစ္ခုကုိ<br />ပ်က္သုန္းေစခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔လိမ္ညာျခင္းက ဘ၀တစ္ခုကို အေပ်ာ္ေတြနဲ႔<br />ျပီးဆံုးေစခဲ့တယ္။ သင္ေကာ ဘာေတြလိမ္ညာခဲ့သလဲ.. ဘာေတြ<br />အလိမ္ညာခံခဲ့ရဖူးသလဲ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-9141351540829229733?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-89976290379210827782008-10-29T05:33:00.000-07:002008-10-29T05:34:42.011-07:00အခ်စ္ဆိုတာဘုရားကေပးတဲ့ဆုလဒ္လား ?? Huh? Huh? ေမးစရာေတြၿပည့္ေနတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ အသက္ရွင္ေနခဲ့ေတာ့လဲ ေမာေနကတာေပါ့....သူမသိခ်င္တဲ့အခ်စ္..ကၽြန္ေတာ္လိုအပ္ေနတဲ့အတၱ...<br />အဲဒါေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းတစ္ပြင့္ၿပိဳးဘူး၏ဘယ္သူအတြက္မွမဟုတ္ပါဘူး မင္းအတြက္ပါေကာင္မေလးရယ္.....သူမသိတဲ့ အခန္းထဲမွာ စိုက္ထားလို႔ဂရုၿပဳမိမွာေတာင္မဟုတ္ပါဘူး<br />အၿမဲပူေလာင္ေနတဲ့ ေလာကအတြက္ သူကိုတစ္ခုခုေျဖသိမ္ခ်င္တယ္..ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကအရံလူေလ..လိုအပ္မွသံုးပါ..ကၽြန္ေတာ္နားလည္ထားပါတယ္ ဆိုက္ပရက္လမ္းမွာ .... ဗင္းဆင့္ ေသဆံုးခဲ့သလိုပဲေပါ့... ႏွလံုးသားမွာတစ္ခုခုကိုေထြးေပြ႔ၿပီး ဘယ္သူမွနားမလည္တဲ့ အခ်စ္ဆိုတာႀကီးကို နားလည္ဖို႔ႀကိဳးစားေနမယ္....ကၽြန္ေတာ္ေသဆံုးေနခဲ့တာၾကာပါၿပီ....<br />ကၽြန္ေတာ္အတြက္ကဗ်ာေတြမရွိပါဘူး.. ကၽြန္ေတာ္အတြက္အလွအပတရားေတြမရွိပါဘူး... ကၽြန္ေတာ္အတြက္ သန္းေခါင္ယံေတြပဲ ရွိတယ္..ဒါေပမဲ့ကၽြန္ေတာ္ရွာေနမွာပါ...<br /><br />သူမေလွ်ာက္ျခင္တဲ့ လမ္းထဲမွာ တစ္ကိုယ္ေရတစ္ကာရေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးတီးေနဦးမယ္ ဒီသီခ်င္းေလတစ္ပုဒ္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္မွာဆိုခြင့္ရွိမွာပါ...ေကာင္းကင္ေရ ဆက္ၿပီးအလင္းမဲ့ပါဦး......<br />ဒဏ္ရာေတြကို အဖတ္မလုပ္ခ်င္ေတာ့လို႔....အင္းေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြထဲမွာကၽြန္ေတာ္အိမ္မက္ေတြရွိတယ္.. အေတြးေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့မင္းသားပဲလဲ ... စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းဆိုတာ တစ္ခါတစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အေကာင္းဆံုးပဲေနာ္..ကၽြန္ေတာ္ဘ၀အတြက္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ကမင္းသားေပါ့.. ဒါေပမဲ့ သူဘ၀အတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကအရံလူပါပဲ... ခ်စ္သူကိုခ်စ္တယ္လို႔ေၿပာတာအၿပစ္တစ္ခုတဲ့လား..အဲဒါဆိုအဲဒီအျပစ္ကိုေက်နပ္စြာခံယူမယ္....<br /><br />ေကာင္မေလးေရ မင္းအတြက္ခါးခဲ့ေလၿပီလား... အဲဒါဆိုမင္းေဘးမွာငါရွိေနေသးတယ္ေနာ္..ေကာင္မေလးေရမင္းအတြက္ရံူးခဲ့ေလၿပီလား အဲဒါဆိုလဲၿပန္ထငါရွိေနေပးဦးမယ္...<br />ေကာင္မေလးေရ မင္းအတြက္မွားခဲ့ၿပီလား ဘာမွစိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔ ဘ၀ဆိုတာမွားဘူးမွ သိတာေလ..ေကာင္မေလးေရ .........................<br />မဆံုးႏိုင္တဲ့သံသရာခရီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူ႕ကို အခ်ိဳမိန္ဆံုးခ်စ္ျခင္းေတြဖန္တီးေပးလွည့္ပါ .. ဗီးနတ္စ္ရဲ႕ေတာင္ပန္တစ္ဆံုလဲ တပ္ဆင္ေပးလိုက္ပါ လိုအပ္ရင္<br />ကၽြန္ေတာ္ႏွလံုးသားကိုပါယူပါ.. ကၽြန္ေတာ္ေကာင္မေလးရဲ႕မုတ္သုန္ရာသီမွာ နည္းနည္းေလးစိုစြတ္ခ်င္လို႔.......<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းေနကတဲ့ ေနစဥ္ဘ၀ေတြလိုမ်ိဳးသူမျဖစ္ပါေစနဲ႕ သူ႕အတြက္ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္တစ္ခုဖန္ဆင္းေပးမယ္ ကၽြန္ေတာ္ကိုတစ္ျခားဘာရာထူးမွမေပးပါနဲ႕<br />ေကာင္မေလးအတြက္ ပန္းပ်ိဳးသူသာျဖစ္ပါရေစ.... ပန္းပ်ိဳးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕လကၤာတစ္ပုဒ္ကိုအမ်ားႀကီးမခံစားေပးပါနဲ႕နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္ပဲစာနာလိုက္ပါ...<br />အဲဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္းဆီတစ္ပင္ဆိုက္ၿဖစ္လိပ္မယ္...သူပန္ဖို႔ရည္ရြယ္ခဲ့တာပါပဲ.. ပန္ပါေစ... ပန္ပါေစ...<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ အသက္မပါတဲ့ အခန္းထဲမွာ စက္ရုပ္ကိုအသက္သြင္းေနလိုက္တာ.. ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းကင္ၿပိဳလာခဲ့ၿပီေပါ့.....<br />အင္းထားခဲ့ပါေတာ့...<br />သူမရွိတဲ့ ေနရာ ..သူမရွိတဲ့ေန႕ရက္... သူမရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္းဆီတစ္ပင္ထပ္ဆိုက္တယ္... ဘယ္သူအတြက္မွမဟုတ္ပါဘူး.. ကၽြန္ေတာ္အတြက္ပါ...<br />ဘာမွေတာ့မဟုတ္ပါဘူး .. ဒီေန႔မနတ္ေတာ့ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ပြင့္ေနေလရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေဆြးေဆြးေလးပဲ ၾကည့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္......................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-8997629037921082778?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-43707912225627326252008-10-28T06:17:00.000-07:002008-10-28T06:18:10.077-07:00ေကာင္မေလးေရ.......<br />ငါ့ဘ၀မွာ မင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အလြမ္းေတြကိုရခဲ့ၿပီးပါၿပီ.......<br />ငါ့ဘ၀မွာ မင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လူၾကမ္းႀကီးတစ္ေယာက္.......<br />မျဖစ္ပါရေစနဲ႔ေတာ့........<br /><br />ေကာင္မေလးေရ........<br />ပန္းေတြေ၀ေနေအာင္ မင္းပန္ဖို႔.......<br />ငါပ်ဳိးခဲ့ပါတယ္.......<br />ဒါေပမယ့္မင္းကေတာ့........<br />ပန္းေလးေတြရဲ႕ ႏူးညံ့မႈနဲ႔......<br />မထိုက္တန္ေအာင္.....<br />သူတို႔ကိုနင္းေခ်ခဲ့တယ္ေနာ္.......<br /><br />ငါ့အတြက္မင္းဘ၀ဟာ.......<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေပမယ့္.........<br />မင္းအတြက္ငါ့ဘ၀ကေတာ့......<br />နတ္္ဆိုးတစ္ေကာင္ပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္......<br /><br />ႏွလံုးသားကို ခြဲအက္.......<br />အခ်စ္တစ္ခုကိုနင္းျဖတ္ၿပီး.......<br />ငါ့ႏွလံုးသားကို......<br />စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္လုပ္ခဲ့တဲ့ မင္းေလးကိုေတာ့......<br />ငါဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔ရေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-4370791222562732625?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-17485353175691781102008-10-27T06:41:00.000-07:002008-10-27T06:43:06.468-07:00မိုးေတြအရမ္း႐ြာတဲ႔ေန႔တစ္ေန႔မွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ရင္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖုန္းကိုမွားၿပီး၀င္သြားတယ္ ...ေကာင္ေလးကဖုန္းျပန္ခ်လိုက္တယ္..<br /><br />ေနာက္ေန႔ညမွာလဲဒီအတိုင္းပဲမိုးအရမ္း႐ြာေနတယ္ ...ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးဆီကို မေန႔ကဖုန္းမွားသြားတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ရင္း သူတို႔ခင္သြားတယ္..... ေနာက္ ခ်စ္သူျဖစ္သြားတယ္......မၾကာပါဘူး ေကာင္မေလးနဲ႔ေကာင္ေလးခ်ိန္းေတြ႔ေတာ့ ေကာင္ေလးက သြားမေတြ႔ဘူး.... အဲဒီေနာက္မွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ေကာင္ေလးဆက္ဆံေရးေတြက အရင္တုန္းကေလာက္ မရင္းႏွီးေတာ့ဘဲ သူစိမ္းနည္းနည္းဆန္သြားတယ္ .ေနာက္ေတာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာ ေကာင္ေလးက သူ႔ညီမကို ေခ်ာကလက္သြားေၾကြးတယ္...ဒါကလဲသူ႔ညီမက သူ႔ကိုေၾကြးမဲ့သူမရွိလို႔လာေၾကြးပါဆိုလို႔သြားတာ..... မလာဘူးဆိုလို႕..... ဒါကိုသူသိ သြားတယ္.... ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးကလဲေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ေဆးရံုတက္လိုက္တာနဲ႔..<br />ေဆးရံုကဆင္းအိမ္မွာနားေနတာနဲ႔ဘဲ...ေကာင္မေလးဆီဖုန္းမဆက္ျဖစ္ဘူး....ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးေဆး႐ံုကစဆင္းဆင္းခ်င္းေန႔မွာေတာ့ ဖုန္းဆက္ပါေသးတယ္... မရွိဘူးတဲ့ .. နည္းနည္းၾကာေတာ့ဖုန္းဆက္ေတာ့ ေကာင္မေလးကိုယ္တိုင္လာကုိင္ေပမယ္... ေကာင္ေလးဆက္မွန္းလည္း သိေရာ မရွိဘူးေျပာၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္တယ္...အဲဒါနဲ႔ပဲ ဇာတ္သိမ္းခဲ့ရတယ္....<br />ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကုိဘယ္လို ေတာင္းပန္ရမလဲ......ဘယ္လိုေတြ႔ရမလဲဆုိတာ....စဥ္းစားရင္းနဲ႔......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-1748535317569178110?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-82617265114961035032008-10-25T20:19:00.000-07:002008-10-25T20:31:00.886-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/SQPkFsvRw0I/AAAAAAAAAA8/A38IPUFow5c/s1600-h/image012.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/SQPkFsvRw0I/AAAAAAAAAA8/A38IPUFow5c/s320/image012.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261299576258806594" /></a><<br />လူၾကမ္းေလးဆိုတဲ့အတိုင္း လူရုိင္းေလးလို႔ထင္လိမ့္မယ္<br /> ငယ္ငယ္တည္းက အထီးအက်န္ဆန္ေနၿပီး ဘယ္သူမွမေပါင္းခ်င္တဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ <br />တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ဆိုးလြယ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႕စိတ္မဆိုးတတ္ဘူး<br />ု႔ အသည္းကြဲတဲ့အေၾကာင္းေတြကိုပဲအျမဲတမ္းေရးေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီးရန္ကုန္မွာ မိသားစုနဲ႔အတူ ဘ၀ကို <br />ႀကိဳးစားရုန္းကန္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-8261726511496103503?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-2281184917491544552008-10-25T01:00:00.001-07:002008-10-25T01:09:26.674-07:00<right><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/SQLTKRqTJyI/AAAAAAAAAAs/E84KePtZZrc/s1600-h/Scan10037.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 239px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/SQLTKRqTJyI/AAAAAAAAAAs/E84KePtZZrc/s320/Scan10037.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260999488215131938" /></a><right><br />မင္းကုိခ်စ္တဲ့ငါဟာ...<br />ဖြင့္ေျပာခ်င္ေပမယ္.....<br />အျဖဴေရာင္စည္းနဲ႔...<br />သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ေဘာင္ကို...<br />ငါမေက်ာ္၀င္ခဲ့ဘူးဖူး..<br />ရင္မွာေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ....<br />င့ါႏွွလံုးအိမ္ေလးထဲမွာ <br />ထာ၀ရသိမ္းထားလိုက္မွာပါ<br />သူငယ္ခ်င္းေလးရာ......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-228118491749154455?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-43347066718224784022008-10-24T04:54:00.000-07:002008-10-24T05:00:23.309-07:00ခြဲခြာမႈတိုင္းက နာက်င္ရပါတယ္ကြယ္<br />realistic မျဖစ္ဘူးပဲေျပာေျပာ တရားမရွိဘူးပဲဆိုဆို<br />ဘယ္လိုနည္းနဲ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ့မခြဲခ်င္ပါဘူး <br />ေသကြဲကိုေတာ့ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေပမဲ့ ရွင္ကြဲမကြဲေအာင္ ကိုယ္မရွိဘဲသူတို့မေပ်ာ္ႏိုင္ အသက္ဆက္မရွင္ႏိုင္ျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို့ ပက္ပက္စက္စက္ပုပ္တဲ့စိတ္ၾကီးနဲ့ တခါတေလ စဥ္းစားမိတယ္<br />ဒါမွကိုယ့္ကိုထားမသြားၾကမွာေလ<br />မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေနာ္....<br />ဘာပဲေျပာေျပာ ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ခဏေလးေတြအတြက္ ခ်စ္တဲ့သူအားလံုးကို<br />ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ <br />တူတူရွိေနရင္ရန္ျဖစ္ေနတဲ့ ခ်စ္သူေတြေမာင္ႏွမေတြသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတြ့ရင္ ေျပာျပခ်င္တယ္<br />သူတို့ဘယ္ေလာက္ကံေကာင္းတယ္ဆိုတာကို<br />ေနာက္ျပန္မရေတာ့မဲ့ လက္ရွိအခ်ိန္ခဏေလးေတြကို တန္ဖိုးထားၾကပါလို့<br />ခ်စ္သူႏွင့္မုန္းသူမ်ားအားလံုး တေန႔ေတာ့ ခြဲခြါရမွာက အမွန္တရားတစ္ခုပါ<br />ဒါေၾကာင့္ လူသားအခ်င္းခ်င္း စာနာမႈေလးေတြနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းကိုရႈျမင္တတ္ရင္ <br />ပိုျပီးေတာ့ လူရ႕႔ဲ တန္ဘိုးကို ေလးနက္ေအာင္ ျပဳျပင္သြားၾကပါစို႔လို႔ ဆႏၵျပဳရင္း..........................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-4334706671822478402?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-12609854589793730032008-10-23T05:56:00.000-07:002008-10-23T06:04:20.346-07:00ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အင္မတန္မွ စိတ္တုိစိတ္ဆတ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူ႕အေဖက ေကာင္ေလးကို အိမ္ရုိက္သံတစ္ထုပ္ေပးလိုက္ၿပီး ေျပာပါေတာ့တယ္။ မင္း တစ္ခါစိတ္တိုတိုင္း သံတစ္ေခ်ာင္းကို ေနာက္ေဖးက ၀င္းထရံတိုင္မွာ သြားရိုက္ေခ်ကြာတဲ့။<br />အေဖက အဲ့ဒီလိုေျပာၿပီး သံထုပ္ကိုေပးလုိက္တဲ့ ပထမေန႔မွာ ေကာင္ေလးဟာ ၀င္းထရံတိုင္မွာ သံေပါင္း ၃၇ေခ်ာင္းရိုက္သြင္းျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူစိတ္တိုတိုင္း သံေလးေတြကို ၀င္းထရံမွာ ရိုက္ရင္းရိုက္ရင္း ေကာင္ေလးဟာ သူစိတ္သူထိန္းႏိူင္လာသတဲ့။ သံရိုက္ခ်က္ေတြဟာလည္း တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ က်ဲလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ေကာင္ေလးဟာ ၀င္းထရံမွာ သံေျပးရိုက္တာထက္စာရင္ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့စိတ္ကို ထိန္းရတာပိုလြယ္လာမွန္း သေဘာေပါက္လာေတာ့တယ္။<br />အဆံုးမွာ ေကာင္ေလးဟာ စိတ္မတိုပဲေနႏိူင္တဲ့ေနကို ေရာက္လာေရာ။ ေကာင္ေလးကေျပးၿပီး သူအေဖကို သတင္းသြားပို႔တယ္.. အေဖေရ.. သားေတာ့ စိတ္ကို<br />ထိန္းႏိူင္သြားၿပီဗ်..<br />အဲ့ဒီလိုက်ေတာ့ သူအေဖက တစ္မ်ိဳးခိုင္းျပန္ေရာ.. မင္းကိုယ္မင္း ေဒါသမျဖစ္ေအာင္ တစ္ေနကုန္ထိန္းႏိူင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲ့ဒီသံေတြကို ျပန္ႏွုတ္ဦးကြာ။ တစ္ေန႔ ထိန္း ႏိူင္ရင္ ညအိပ္ခါနီး တစ္ေခ်ာင္းႏွုန္းနဲ႕ ႏွုတ္ေနာ္လို႔ မွာလိုက္သတဲ့။ ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ ေကာင္ေလးက သူအေဖကို ေျပာႏိူင္သြားတယ္။ အေဖေရ.. သားရိုက္ခဲ့တဲ့ သံေတြအားလံုးကို ႏႈတ္ၿပီး သြားၿပီ တစ္ေခ်ာင္းမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။ <br />သည္အခါအေဖလုပ္တဲ့သူက သားရဲ႕လက္ကိုဆြဲၿပီး သားရိုက္ခ့ဲတဲ့၀င္းထရံဆီကို ေခၚသြားတယ္။ ေတာ္တယ္ငါ့သား လို႕လညး္ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ သား ေသခ်ာၾကည့္စမ္း။ ၀င္းထရံတိုင္မွာ အေပါက္ေတြျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒီ၀င္းထရံတိုင္ေတြက အရင္တုန္းကလို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆုိတာ သားျမင္တယ္ မဟုတ္လား။ ေအး.. သားကစိတ္တိုတိုနဲ႕ ပါးစပ္ကေျပာခ်လိုက္တဲ့အခါ တစ္ဖက္သားဆိုတဲ့၀င္းထရံတိုင္မွာ အခုလိုအမာရြတ္ေတြထင္က်န္ရစ္ခဲ့တတ္တယ္ သားရယ္။<br />အဲ့ဒီလိုပဲလူတစ္ေယာက္ကို သားကဓါးနဲ႕ထိုးလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ဓါးျပန္ႏွုတ္ၿပီး ရွိခိုးေတာင္းပန္တယ္ဆိုပါစို႔။ သားဘယ္ႏွစ္ခါပဲရွိခိုးေတာင္းပန္ပါေစ။ ဒဏ္ရာနဲ႕ အမာရြတ္ကေတာ့ မလြဲမေသြက်န္ခဲ့မွာပဲ ငါ့သားရယ္..တဲ့။<br />တကယ္ေတာ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ အဖိုးတန္တဲ႕ရတနာေတြပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ငါတို႔ေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာေစတယ္။ အားေပးကူညီတယ္။ ဒုကၡ၊သုခေတြကိုလည္း မွ်ေ၀ခံစားၾကတယ္။ ရင္ဖြင့္သမွ်ကို ဂရုစိုက္နားေထာင္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္တစ္ခုခုဆိုစိတ္လိုက္မာန္ပါမလုပ္နဲ႕။ သူတို႕ကိ ုသံႏွုတ္ရာက်န္ခဲ့တဲ့ ၀င္းထရံေတြအျဖစ္မေရာက္ပါေစနဲ႕။<br />ကိုယ့္မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကို ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ဂရုစိုက္ေၾကာင္း သူတို႕ကိုလည္း သူတို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြအေပၚ ဂရုစိုက္လာေအာင္လုပ္ေပးသင့္ေၾကာင္းေျပာၾကားေပးပါ။ ဒါေၾကာင့္ကိုယ္တုိင္က သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့သူေတြဆီကို ဒီပံုျပင္ေလးကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-1260985458979373003?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-2174236695311494362008-10-22T04:52:00.000-07:002008-10-22T05:08:16.965-07:00ေကာင္မေလး ႏွင့္ ေကာင္ေလး တို႔သည္ လမ္းေပၚတြင္ ၁နာရီမိုင္၁၀၀ႏွုန္း ျဖင္႔<br />ဆိုင္ကယ္စီးလာႀကသည္...<br /><br />ေကာင္မေလး ။ျဖည္းျဖည္းေမာင္းပါဟာ ငါေႀကာက္လာျပီ၊<br />ေကာင္ေလး ။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္၊<br />ေကာင္မေလး ။မေကာင္းပါဘူး ငါတကယ္ေႀကာက္လာျပီ၊<br />ေကာင္ေလး ။အဲဒါဆိုရင္ ငါကိုခ်စ္တယ္ လို႔ေျပာ၊<br />ေကာင္မေလး ။အင္း ငါ နင္႔ကို ခ်စ္တယ္။ အရွိန္ေရွာ႔ေတာ႔ေနာ္၊<br />ေကာင္ေလး ။အခု ငါ႔ကို ေနာက္ ကေန ခပ္တင္းတင္း ဖက္ထားေပး<br />ေကာင္မေလးက ေနာက္မွ ႀကင္နာမွု မ်ားျဖင္႔ဖက္လိုက္ သည္။<br />ေကာင္ေလး ။ နင္ ငါ႔ဦးထုပ္ ကို ယူေဆာင္း လိုက္ပါလား၊ ငါ အဲဒီဟာ ႀကီး<br />ေဆာင္းရတာ ယားလာျပီ...<br /><br /><br />ေနာက္ေန႔သတင္းစာထဲတြင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုက္ကယ္တစ္စီး ဘရိတ္မေကာင္းမွု ေႀကာင္႔<br />အေဆာက္အဦထဲ သို႔ဝင္ တိုက္မိေႀကာင္း၊ ထိုဆိုက္ကယ္ေပၚတြင္ လူႏွစ္ဦး<br />ပါရွိေႀကာင္း၊ သို႔ေသာ္ တစ္ဦး သာ အသက္ရွင္ က်န္ရွိ ေႀကာင္း ပါ လာသည္။<br /><br />အမွန္မွာ လမ္းတစ္ဝက္ကတည္းက ေကာင္ေလးသည္ ဘရိတ္ေပါက္ေနသည္ ကို သိေပသည္၊ သို႔ေသာ္<br />သူ႔ေကာင္မေလး အားမသိေစခ်င္ခဲ႔၊ ထို႔အျပင္ ေကာင္မေလး ထံမွ ခ်စ္တယ္ ဟူေသာ<br />စကား နွင္႔ ယုယ မွု မ်ားကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ခံယူ သြားကာ<br />မိမိေသခဲ႔လွၽင္ပင္ေကာင္မေလး အသက္ရွင္ႏိုင္ရန္ု ေကာင္မေလး အား<br />သူ႔ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းေစခဲ႔သည္။<br /><br />အကယ္၍သင့္ဘဝတြင္ ဤမွ် ေလာက္ခ်စ္ရမည္႔သူ ရွိပါက ဤစာကို ပို႔ပါ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-217423669531149436?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-52589086881856133982008-10-21T21:35:00.000-07:002008-10-21T21:41:55.894-07:00တစ္ခါတစ္ရံ......ငါျဖစ္ခ်င္တာ<br />ရုပ္ရွင္ထဲကလို အတိတ္ေမ့ျခင္း...... <br />တစ္ခါတစ္ရံ...... ငါျဖစ္ခ်င္တာ...... <br />ရုပ္ရွင္ထဲကလို ခ်စ္သူႏွင့္ၾကည္ႏူးေနေသာ...... <br />ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္း......<br />ဘ၀မွာတစ္ခါတစ္ရံေတြမ်ားခဲ့ပါၿပီ...... <br />တစ္ခါတစ္ရံေတြကုန္ဆံုးၿပီး.....<br />တစ္သက္လံုး မင္းနားမွာေနခ်င္လိုက္တာ......<br />ေကာင္မေလးရယ္......<br />မင္းေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြနဲ႔..... <br />မင္းလုပ္ရပ္ေတြကေတာ့ ကြာျခားလြန္းပါတယ္......<br />တစ္ခါတစ္ရံမင္းသတိေမ့တတ္လို႔လား ခ်စ္သူရယ္......<br /> ငါ့ကိုေမ့ေနတဲ့ မင္းရဲ႕သတိေတြကို..... <br />ငါေအာ္ေခၚလို႔ရရင္ ေအာ္ေခၚလိုက္ခ်င္ပါတယ္......<br /> ဘ၀ေရာအခ်စ္ပါ..... <br />၀ါးၿမိဳခံလိုက္ရတဲ့ငါ......<br /> အလြမ္းေတြနဲ႔ မဆန္႔ေအာင္...... <br />နာက်င္မႈေတြကိုရခဲ့ၿပီးပါၿပီ....... <br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ <br />မင္းကိုဘဲ ငါေတာင္းပန္လိုက္ပါရေစ..... <br />ငါ့ဘ၀ကို မင္းရဲ႕ႏူးညံ့တဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔ ထပ္မလွည့္စားပါနဲ႔<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-5258908688185613398?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-77929442187515278042008-10-20T03:12:00.000-07:002008-10-20T03:14:07.298-07:00<p class="MsoNormal" style="margin: 0in 0in 0pt;"><span class="zawgyi1"><span style="font-size: 10pt; color: green;">အတူေပ်ာ္ဖူးတဲ့ ေန႔ေတြကို....... </span></span><span style="font-size: 10pt; color: green; font-family: Zawgyi-One;"><br /><span class="zawgyi1">ျပန္သတိရတိုင္း...... </span><br /><span class="zawgyi1">အခုခ်ိန္ မင္းေဘးမွာ ငါမရွိတာကိုေတြးရင္း...... </span><br /><span class="zawgyi1">၀မ္းနည္းမိတယ္...... </span><br /><br /></span><span class="zawgyi1"><span style="font-size: 10pt; color: blue;">ေ၀းခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို....... </span></span><span style="font-size: 10pt; color: blue; font-family: Zawgyi-One;"><br /><span class="zawgyi1">ျပန္ေတြးမိတိုင္း...... </span><br /><span class="zawgyi1">ရင္နာနာနဲ႔ စြန္႔လႊတ္ခဲ့တဲ့ခ်စ္သူကို...... </span><br /><span class="zawgyi1">ျပန္လည္တမ္းတမိတယ္....... </span><br /><br /></span><span class="zawgyi1"><span style="font-size: 10pt; color: red;">အခုတစ္ခါ...... </span></span><span style="font-size: 10pt; color: red; font-family: Zawgyi-One;"><br /><span class="zawgyi1">ျပန္ေတြ႕ရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့....... </span><br /><span class="zawgyi1">မင္းရင္ထဲမွာ ငါမွရွိေသးရဲ႕လားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔....... </span><br /><span class="zawgyi1">ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိတယ္....... </span><br /><br /></span><span class="zawgyi1"><span style="font-size: 10pt; color: green;">ခ်စ္မိတဲ့ ႏွလံုးသားကိုဒဏ္ခတ္ၿပီး...... </span></span><span style="font-size: 10pt; color: green; font-family: Zawgyi-One;"><br /><span class="zawgyi1">အေ၀းကိုထြက္သြားေလသူေလးေရ...... </span><br /><span class="zawgyi1">မင္းမသိလိုက္ေပမယ့္........ </span><br /><span class="zawgyi1">အရမ္းခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာေတာ့ယုံပါ....... </span><br /><br /></span><span class="zawgyi1"><span style="font-size: 10pt; color: blue;">နင့္ေၾကာင့္ငါ့ဘ၀ပ်က္သြားတာကို....... </span></span><span style="font-size: 10pt; color: blue; font-family: Zawgyi-One;"><br /><span class="zawgyi1">ျပဳံးၿပီးေတာ့ၾကည့္သြားလွည့္ပါဦး...... </span><br /><span class="zawgyi1">ငါ့ရင္ထဲက တစ္ဦးတည္းေသာအမ်ဳိးသမီးေလးေရ.......</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-7792944218751527804?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-42641514514678249052008-10-19T22:16:00.000-07:002008-10-19T22:22:25.207-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/SPwVRAGGShI/AAAAAAAAAAc/hwy62vx-hSg/s1600-h/b1.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/SPwVRAGGShI/AAAAAAAAAAc/hwy62vx-hSg/s320/b1.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259101846689434130" border="0" /></a><br /><div style="font-weight: bold; text-align: left;" class="itembody snap_preview"> <span style="color: rgb(170, 187, 204);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span><div class="itembody snap_preview"> <span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ဟိုေရွးေရွးတုန္းကလိပ္မိသားစုတစုဟာေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ဖို႔ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">သူတို႔ရဲ႔ဘ၀ကိုက</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ေႏွးေကြးတဲ့လိပ္ေတြဟာေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ဖို႔ျပင္ဆင္ရတာလည္း</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">၇</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">နွစ္ေတာင္ၾကာပါတယ္တဲ့။ေနာက္ဆံုးေတာ့လိပ္မိသားစုအိမ္ကထြက္လာျပီး</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာကိုရွာၾကပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ထြက္လာျပီး ၂</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ႏွစ္အၾကာမွယေတာ့</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">သူတို႔အတြက္အေကာင္းဆံုးေနရာတစ္ခုကိုရွာေတြ႔သြားၾကပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">အဲဒီေနရာကိုသန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာတို႔ေပ်ာ္ပြဲစားအတြက္စားစရာေတြကိုျခင္းေတာင္းထဲက</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ထုပ္ျပီးျပင္ဆင္ရတာကိုေတာ့</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">၆ လအၾကာမွာျပီးစီးသြားပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">အဲဒီအခါက်မွသူတို႔ဆားေမ့က်န္ခဲ့တာကိုသိလိုက္ရပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ဆားမပါတဲ့ေပ်ာ္ပြဲစားက</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ဘယ္လိုမွေကာင္းနိုင္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔သူတို႔ထင္တယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">အဲဒီကိစၥကိုအၾကာၾကီးေဆြးေႏြးအျပီးမွာေတာ့</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">အငယ္ဆံုလိပ္ကေလးကိုအိမ္မွာဆားျပန္ယူဖို႔ေရြးခ်ယ္ျပီးတာ၀န္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">မိသားစုထဲကအျမန္ဆံုးျဖစ္တဲ့လိပ္ကေလးဟာလူးလိွမ့္ျပီးငိုယိုပါေတာ့တယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္ေတာ့ကတိတစ္ခုေတာင္းျပီးမွသြားမယ္လို႔သေဘာတူပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ကတိကေတာ့ဘယ္သူမွ</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">သူျပန္မေရာက္မခ်င္းအစားအေသာက္ေတြကိုမစားပါဘူးဆိုတဲ့ကတိပါပဲ။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">တမိသားစုလံုးကသေဘာတူ</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">လိုက္ေတာ့မွလိပ္ကေလးထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ ၃</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">နွစ္ၾကာတဲ့အထိလိပ္ကေလးကျပန္ေ၇ာက္မလာပါဘူး။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">၅နွစ္ ၆ႏွစ္</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">၇ႏွစ္ေျမွာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့အသက္မၾကီးဆံုးလိပ္ၾကီးကဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကိုမခံနိုင္ရွာေတာ့ပါဘူး။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္သူေတာ့စညးေတာ့မယ္လို႔ေျပာျပီးအသားညွပ္ေပါင္မုန္႔ထုပ္ကိုဖြင့္လိုက္ပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">လိပ္ကေလးကသစ္ပင္အေနာက္ကေနရုတ္တရက္ထြက္လာျပီးေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br />" </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">ေတြ႔လား!</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;">သားကိုေစာင့္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူးဆိုတာသိသားပဲ..ေတာ္ျပီးဆားသြားမယူေတာ့ဘူး"</span><span style="font-size: 10pt; color: rgb(170, 187, 204); font-family: Zawgyi-One;"><br /><br /></span><b><i><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 204, 0); font-family: Zawgyi-One;">( လူတခ်ိဳ႔ဟာတျခားလူေတြကိုကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုလုပ္ေပးဖို႔ေစာင့္ေမ်ွာ္ရင္းနဲ႔ပဲ..<br />ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကိုျဖဳန္းျပစ္ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြဘာလုပ္သလဲဆိုတာကိုအေလးထားစိတ္၀င္စားေနရ<br />တာနဲ႔ပဲကိုယ့္အတြက္ေတာင္ဘာမွမလုပ္ျဖစ္လိုက္ၾကဘူး။ က်ေနာ္လဲအဲဒီထဲကပါေနတယ္ထင္တယ္ </span></i></b></div><span style="color: rgb(170, 187, 204);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ></span><span style="color: rgb(255, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-4264151451467824905?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2224374643335391113.post-2306343825097834082008-10-19T08:43:00.000-07:002008-10-19T08:45:47.444-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/SPtWGQkChEI/AAAAAAAAAAU/Wpr5mTZt0GE/s1600-h/10.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2EdEfC4RhIU/SPtWGQkChEI/AAAAAAAAAAU/Wpr5mTZt0GE/s320/10.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258891655410517058" border="0" /></a><br />တစ္ခါ တစ္ေလမွာ လူေတြဟာ ေပါက္တတ္ကရေတြေတြးတတ္ ၾကပါတယ္ ။ အားအားယားယား အလုပ္ မရွိေတြးေနၾကတာပါ ။ အဲဒီလို ေပါက္တတ္ကရေတြေတြးေနလို႔လဲ မျဖစ္သင့္တာေတြျဖစ္လာ တာေပါ့ ။ ေခြးေတြ ၊ ၀က္ေတြက ဆာလာရင္ စားစရာကို လိုက္ရွာ၊ အနံ႔ခံၿပီး ရွာစားၾကပါတယ္ ။ လူေတြကေတာ့ ဆာလာရင္ လိုက္ၿပီး အနံ႔မခံပါဘူး ၊ ရွာေတာ့ရွာပါတယ္ ။ ဥပမာ ။ ဒီေန႔ဘယ္အိမ္မွာ အလွဴလုပ္သလဲ? ။ ဒါမွမဟုတ္ ခ်က္စား ၊ ဆိုင္မွာ၀ယ္စားၾကပါတယ္ ။ အဲဒီအထိေအးေဆးပါ ။ အဲ….ဗိုက္၀ လာေတာ့ စေတြးပါတယ္ ။ ျပႆနာက အဲဒီမွာစတာပါ ။လူေတြဟာ ဗိုက္၀လာရင္ ျပႆနာ ရွာ တတ္ပါတယ္ ။ အာဒံ နဲ႔ ဧ၀ ကိုပဲၾကည့္ေလ ပန္းသီး မစားခင္တုန္းက ဘာျဖစ္လို႔လဲ ။ ေအးေဆးပဲေလ ။ အဲ ဗိုက္လည္းတင္းလာေရာ ၊ ဇရက္မင္း စည္းစိမ္ကြ ဆိုၿပီး နဖူးေပၚလက္တင္ၿပီး စေတြးေတာ့တာပါပဲ<br /><br /><br />ဒီေန႔ ဟင္းခ်က္ရတာ ပင္းပန္းလိုက္တာ ၊ ထမင္းဆုိုင္က ဟင္းၾကီးကလည္း ဆားေပါ့လိုက္တာ ဘာညာ ေပါ့ ။ မိန္းမရွိရင္ေကာင္းမွာပဲ … အဲ ျပႆနာက အဲလို။ တစ္ခုရၿပီးရင္ မေက်နပ္ပဲ ဆက္..ဆက္..ၿပီး ေတြးသြားၾကတာေလ ။ တျခားဘယ္ သတၱ၀ါကမွ အဲေလာက္မေတြးပါဘူး ။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ မာနႀကီး ေနၾကတာေပါ့ ။ အဲလို လိုရာကိုဆြဲေတြးၿပီး ေတာ့ ေခါင္းစဥ္ပါတပ္လိုက္ေသးတယ္ 'အခ်စ္' တဲ့။ ေတာ္ ေတာ္ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေတြးတဲ့လူေတြဗ်ာ ။ အေဟးေဟး က်ဳပ္လဲလူပါပဲ ။ အဲလို အစဆြဲထုတ္ရာ ကို လိုက္သြားၾကရင္းနဲ႔ ' ရွင္က က်မ ကိုခ်စ္လို႔လား' ' ခ်စ္ပါတယ္' ဆိုၿပီး အုန္းျခစ္ႀကီး ကိုင္ျပလို႔လဲမရ ။ 'က်မကို ခ်စ္ရင္ အကၤ်ီ၀ယ္ေပး ' ဆိုေတာ့ ' ငါလည္း ဒါပဲ၀တ္တာ' ဆိုၿပီး စြပ္က်ယ္၀ယ္ေပးလို႔ ကလဲ မျဖစ္ ။အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာ ေပါက္တတ္ကရေတြ မေတြးပါနဲ႔လို႔ ။<br /><br /><br />အဲဒီလို အစဆြဲထုတ္ၿပီး ေပါက္တတ္ကရေတြေတြးေတာ့ …ကဲ ။ ဥပမာ နယူတန္ ဆိုတဲ့သိပ္ပံ ပညာ ရွင္ကိုပဲၾကည့္ ။ ပန္းသီးတစ္လံုးျပဳတ္က်လာတာကို သူကဗိုက္၀ေနေတာ့ ေပါက္ကရေတြ ေတြးပါေလ ေရာ ။ ဆာေနတဲ့လူသာဆို စားလိုက္မွာေပါ့ ။ ေနာက္ၿပီး အမွန္ဆိုသူေတြးသင့္တာက ဒီေန႔ပန္းသီး ေပါက္ေစ်း ဘယ္ေလာက္လဲ ။ ဒီပန္းသီးေတြခူးၿပီး ေစ်းမွာသာ ခ်ေရာင္းလိုက္ရ ၊ အရင္းမစိုက္ပဲ အျမတ္ႀကီးပါပဲလား ဘာညာေပါ့ ။ ဒါမွမဟုတ္ ငါဒီအပင္ေအာက္လာထိုင္တာကို အပင္ေစာင့္ရုကၡစိုး ကမႀကိဳက္လို႔လား ။ အရွင္ရုကၡစိုးနတ္မင္းႀကီးရယ္ ကၽြန္ေတာ့္သားေလးကိုေဗြမယူပါနဲ႔ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမကိုပဲ အတည္ယူပါ ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေနာက္စေမာေလး ေတြ႔ေနပါၿပီ ..ဘာညာေပါ့…။<br /><br /><br />ဒါမွမဟုတ္ ပန္းသီး ဆိုေတာ့ ၾကာသပေတး၊ေသာၾကာ ၅၆ က်လာတာက တနလၤာဆိုေတာ့ ၂ အဲဒီေတာ့ ၅၆၂ ဆုိၿပီး နီးရာဒိုင္ဆီေျပး ရွိသမွ်ေလးေအာၿပီး ရင္ခုန္ေနေပါ့ ။ ေပါက္ရင္ေတာ့ စည္ဘီယာ ဆိုင္ထိုင္မယ္ ၊ ပန္းကံုးစြပ္မယ္ ၊ ႏိုက္ကလပ္တက္မယ္ ၊ 501 ၀ယ္၀တ္မယ္၊ Dr.Martin ၀ယ္စီးမယ္ ေပါ့ ။ အခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ ကမာၻႀကီးနဲ႔ ပန္းသီးပင္က အၿပိဳင္လြန္ဆြဲရင္း ကမာၻႀကီးကပဲ အတြင္း အားေကာင္းလို႔ ႏိုင္သြားသလိုလို။ ၿပီးေတာ့ သူကေတြးရံုတင္မက ေလွ်ာက္ေျပာသြားေတာ့ အခုေနာက္ လူေတြ ကဒုကၡေရာက္ရတာေပါ့ ။"ဖိ" ၿပီး "စစ္"တဲ့ အဲဒီ "ဖိစစ္" ဆိုတာႀကီး မွာနယူတန္ ရဲ႔ 'ဖက္ေလာ' 'စခန္းေလာ' ' သတ္ေလာ' ေတြသင္ၿပီဆို ေက်ာင္းသားေတြက သူ႔ကိုႀကိတ္ၿပီး စိတ္ဆိုးေနၾကတာ သူကေတာ့ မသိပါဘူး ။ 'ပန္းသီးတစ္လံုး အရင္းသံုး၍ ဂရာေဗေတရွင္နယ္ဖို႔စ္ ၾကပါစို႔ 'ဆိုၿပီးေတာင္ ေအာ္ခ်င္ေအာ္ေနမွာ ။<br /><br /><br />ေနာက္ရွိပါေသးတယ္ အက္ဒီဆင္ ဆိုတဲ့လူ ၊ သူ႔ဟာသူ ဘာဆင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ။ သူကမီးလံုးေတြ မီး ေခ်ာင္းေတြ ေတြးၿပီးတီထြင္ခဲ့တာ ၊ နယူတန္ ေလာက္ေတာ့ မဆိုးဘူးေပါ့ ။ ေဘာလံုးပြဲေလးဘာေလး ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေက်းဇူးအတင္သား ။ ဒါေပမယ့္ ဗ်ာ ညကိုးနာရီ ခ်ိန္းထားတဲ့ သမီးရည္းစားႏွစ္ေယာက္ကိုေမးၾကည့္ အက္ဒီဆင္ ရဲ႔မီးသီးလိုလား ?လို႔ ေကာင္မေလးကေျပာမွာေပါ့ "ခုေန အနားမွာရွိရင္ ပါးဆြဲ<br />ရိုက္ပစ္မွာ" လို႔ ။ အဲဒီလိုဗ် ။ အၿမဲ မေကာင္းဘူး ။ ေယာကၡမႀကီး ကိုရီးယား ကားၾကည့္ေနတုန္း အက္ဒီဆင္ မလိုပါဘူးဗ်ာ ။ အလုပ္ကည ၈နာရီျပန္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ၊ ကားမွတ္တိုင္ကေန အိမ္ကို ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရဦးမွာ၊ က်န္းမာေရကလဲေပၚလာၿပီ ။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း အားနာ ရွက္ကလည္းရွက္ ၊ အင္ဒီဆင္ ႀကီးကလည္းရွိေနေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ကြတတ ႀကီးနဲ႔ပဲ အိမ္ကို မအီမလည္ႀကီးျပန္ခဲ့ ရပါေလေရာ ။ ခင္ဗ်ားဆိုရင္ေကာ အဲဒီလူေနရာမွာ အဲဒီ အက္ဒီဆင္ဆိုတဲ့လူႀကီးကို ေက်းဇူးတင္မွာလား ? ။ကဲ အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာ ၊ ေပါက္ကရေတြ မေတြးပါနဲ႔လို႔<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2224374643335391113-230634382509783408?l=luukyannlayy.blogspot.com' alt='' /></div>maharhttp://www.blogger.com/profile/05274758407003799345noreply@blogger.com0